Żółty ptak śpiewa Jennifer Rosner

Nie poruszaj się głośno, nie szeleść, skul się jakby cię nie było i pod żadnym pozorem nie nuć melodii. Dla pięciolatka to zadanie wydaje się prawie niewykonalne, a jednak Szira musi mocno się starać. Jest rok 1941, jest Żydówką i razem z matką ukrywa się w stodole przed Niemcami.

Każdy dzień jest podobny, monotonny, składający się ze stałych punktów. Przyniesiony przez gospodarzy ziemniak jedzony na spółkę. Baśń o śpiewającym ptaszku i zaczarowanym ogrodzie. Wieczorne wizyty gospodarza, który chciałby zaspokoić swoje żądze. Nie ma tu szybkiej, porywającej akcji, a jednak z tej monotonności wyłania się prawdziwy obraz ludzi, którzy czasami przez wiele dni cierpieli skrajny głód, cierpienie i niewyobrażalne przerażenie.

Żółty ptak śpiewa to wzruszająca opowieść o miłości matki i córki, woli przetrwania za wszelką cenę. Historia, w której ogromnie ważną rolę odgrywa muzyka i która jest jakby stworzona z pojedynczych nut i wybrzmiewająca nam w głowie przenikliwym zawodzeniem skrzypiec. Wątek muzyki, którą słychać na każdej stronie, w każdym pojedynczym zdaniu jest w niej niezwykle wyrazisty i myślę, że to za sprawą osobistych przeżyć autorki, która jak możemy przeczytać na skrzydełku okładki – jest matką głuchych córek. Dźwięki są dla bohaterek czymś, co pozwala przetrwać im w tych skrajnie trudnych warunkach. To na nich Róża buduje opowieść dla swojej córeczki, aby choć chwilę pozwolić jej zapomnieć o uwierającym sianie, niewygodnej pozycji i zachowywaniu ciszy.

Moją uwagę mocno zwrócił wątek matki – córki i pewnie gdybym sama nie miała dziecka tak mocno by do mnie nie trafił, nie sprawił, że musiałam się zatrzymać, przemyśleć sobie o tym co przeczytałam, uronić kilka łez. Jako matka często jestem tak po ludzku zmęczona, czuję presję, wielką odpowiedzialność za drugą osobę. Postać Róży udowadnia, że zmieniają się czasy, człowiek bierze udział w mniej i bardziej traumatycznych wydarzeniach, a jednak pewne odczucia nigdy się nie zmieniają. Najmocniej do myślenia dał mi fragment, w którym Róża czuje w pewnym momencie ulgę, że córeczki nie ma już z nią. Zbyt wiele nie zdradzę, ale jestem przekonana, że każdy czytelnik z tej alegorycznej historii wyłuska dla siebie coś jeszcze innego.

Powieść Jennifer Rosner to być może nie powieść wybitna, ale w zalewie różnorodnych książek o tematyce II wojny światowej, zwłaszcza obozowej, historia, która się wyróżnia. Na jej korzyść przemawia przede wszystkim temat – matka i córka, które ukrywają się na polskiej wsi przed Niemcami, choć mam wrażenie, że wojna jest tutaj tylko tłem. Pierwsze skrzypce gra cieniutki kwietny łańcuch miłości, który łączy każdą matkę z jej dzieckiem. W mojej głowie wybrzmiała, sprawiła, że chociaż mknęłam przez kolejne rozdziały pochyliłam się nad historią Róży i Sziry, zatrzymałam, uroniłam kilka łez. Historia tej relacji będzie w mojej głowie jeszcze na długo.

Ocena: 4/6

Tytuł: 560.Żółty ptak śpiewa

Autor: Jennifer Rosner

Stron: 344

Wydawnictwo: Otwarte

Rok wydania: 2020

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Otwarte