Tytuł: Ludzie jak wiatr
Autor: Krystyna Siesicka
Stron: 173
Wydawnictwo: Siedmioróg
Rok wydania: 1991
Moje zdanie: Krystyna Siesicka to jedna z najlepszych i najsłynniejszych polskich pisarek dla młodzieży. Czyta ją kilka pokoleń. Czy jej książka mi się spodobała?
Dziennikarz Jan Sebastian przyjeżdża do swojego przyjaciela leśniczego Prota. Chce tam w spokoju napisać książkę o pierwszej miłości. Nie wie jednak, że przyjechały też wnuki Prota co spokoju raczej nie gwarantuje. A może sami młodzi dostarczą mu ciekawych materiałów, ,, z pierwszej ręki” do powieści?
Jestem zachwycona tym co przeczytałam. Pewnie wiele osób już to powiedziało/napisało, ale powtórzę jeszcze raz. Siesicka pisze pięknie o młodzieży i dla niej. Traktuje problemy nastolatków jak każde inne, pochyla się nad nimi i próbuje pomóc. Wielu dorosłych ich nie widzi i zupełnie się nimi nie przejmuje. Jak chociażby jedna z bohaterek- Anita. Nie widziała co się dzieje z młodymi, zbywała ich śmiechem lub krzykiem. Powtarzała co też oni mogą wiedzieć o życiu albo miłości. Jak widać mogą, bo Siesicka w tej książce oddaje im głos. Chyba celowo pojawiła się tu postać Anity. Pokazuje jak zachowują się dorośli, ale jednocześnie w jej usta zostały włożone piękne, mądre słowo nad którymi trzeba się zastanowić.
W książce jest też jednak drugi, równie ciekawy wątek. Tajemnicze wyprawy Prota w nocy, zaginięcie cennych rzeczy. To znacznie uprzyjemnia czytanie. Gdybym miała określić tą książkę jednym zdaniem, napisałabym, że to poetycka, nastrojowa powieść, balsam dla duszy nastolatka. Starszym też polecam, może coś im się przypomni lub uświadomią sobie, że czasem warto wysłuchać, porozmawiać.
Ocena: 5+/6
P.S. Wróciłam, przepraszam Was za moją nieobecność. Teraz już wszystko powinno wrócić do normy, jednak zaległości trochę sobie narobiłam.