Wigilijna przystań Sylwia Trojanowska

Przenieśmy się na chwilę do Niechorza – klimatycznej nadmorskiej miejscowości. Spokojnego miejsca, które w sezonie zimowym nie jest tak mocno okupowane przez turystów, wyciszone, przyprószone delikatnymi płatkami śniegu. Właśnie do takiego miejsca przeniosłam się ostatnio dzięki książce Wigilijna przystań Sylwii Trojanowskiej. Znów będę się rozczulać, zachwycać i słodzić, ale otrzymałam naprawdę bardzo dobrą historię, z dopracowaną i intrygującą fabułą.

Dwa małżeństwa. Kiedyś tworzące paczkę najlepszych przyjaciół. Ich dzieci właściwie wychowywały się razem. Dziś to dwa zwaśnione rody i oni – młodzi ludzie, który ogromnie się kochają, jednak muszą się ukrywać i potajemnie spotykać.

Młoda dziewczyna, która ogromnie pragnie wygrać konkurs otwierający jej bramy na wymarzone studia, ponieważ niestety rodzina nie jest jej w stanie tego zapewnić. Mężatka wyczekująca swojego męża – żołnierza, który wyjechał na misje. Proboszcz, który zawsze służy dobrą radą. Gdzieś w tym wszystkim – niczym klamra spinająca całość – historia starszych ludzi, których wspólne życie przerwał okrutny los.

Różne sprawy i aspekty chwaliłam przy okazji opisywania moich wrażeń z tegorocznych świątecznych lektur, ale do tej pory nie spotkałam jeszcze książki, która miałaby tak ciekawą fabułę, która intryguje czytelnika i trzyma w napięciu niczym najlepszy thriller. Przy czym zupełnie nie traci na prawdziwości. Tak się utarło, że powieści obyczajowe płyną raczej spokojnym rytmem, czasami wywołają większe emocje, popłynie kilka łez. W tym wypadku otrzymujemy rollercoaster zdarzeń, w które zaangażowani są absolutnie wszyscy bohaterowie, co sprawiło, że po raz kolejny musiałam zarwać noc i przeczytać praktycznie całą książkę na raz. Rozdziały są dość krótkie, wypełnione rozsądną ilością dialogów, co też znacznie ułatwia i uprzyjemnia nam lekturę.

Wigilijna przystań to też cała galeria różnorodnych postaci. Moje serce całkowicie skradł pan Hilary, wykonujący niezwykle rzadki zawód latarnika. Człowiek bardzo spokojny, małomówny, niektórzy twierdzą nawet, że mrukliwy i niegrzeczny. Dopiero poznanie jego historii pokazuje jakie były powody odizolowania się przez niego od reszty ludzi i unikania jakiegokolwiek kontaktu. Piękna, wzruszająca, chwytająca ze serce postać. Cała opowieść także.

Na uwagę zasługuje też konstrukcja całej powieści. Autorka subtelnie wprowadza w klimat, każdy rozdział poprzedza fragment świątecznej czy zimowej piosenki, która pasuje do treści, a im bliżej w Niechorzu do świąt, tym jest  to utwór bardziej klimatyczny. W trakcie jej czytania uświadomiłam sobie jak ja mocno lubię czytać przy choince, w tym okresie gdy jest już więcej czasu, można spokojnie zanurzyć się w lekturze i otulić jednocześnie ciepłym błyskiem światełek.

Kolejna powieść, która urzekła mnie swoim ciepłem, sprawiła, że gryzłam palce ze zniecierpliwieniem wypatrując rozwiązania całej historii. Mam wielką nadzieję, że jeszcze kiedyś powrócę do bohaterów z Niechorza.

Ocena: 5/6

Tytuł: 543. Wigilijna przystań

Autor: Sylwia Trojanowska

Stron: 376

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Rok wydania: 2019

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Czwarta Strona