Sztuka sięgania gwiazd Chiara Parenti

Każdy z nas czegoś się boi, to normalna, ludzka rzecz. Niektórzy niestety zapominają, że wstydem nie jest odczuwanie lęku, a niepodejmowanie prób przezwyciężenia go. Jak Sole – dziewczyna, która boi się pająków, węży, podróżowania samolotem i generalnie wszystkiego, co jest dla niej jakąkolwiek nowością. Jej przyjaciółka ginie w ataku terrorystycznym, jednak traf sprawia, że pozostawia Sole inspirujący list, w którym nakłania ją, aby w końcu zaczęła żyć. Tak rozpoczyna się projekt 100 lęków w 100 dni. 

Lekka, ciepła, inspirująca. Po prostu przyjemna w odbiorze. To historia dziewczyny, z którą mogłoby utożsamić się wiele osób. Ludzi bojących się zmian, ponieważ są one często trudne i bolesne. Osób, które zastanawiają się, co powiedzą inni, jak zareagują. Zupełnie nie zauważają, że krzywdzą tym samych siebie. Lęk przed nieznanym i opinią innych to cechy, które definiują też mnie, dlatego lektura tej książki podziałała na mnie pokrzepiająco. To uczucie przydatne zwłaszcza w obecnych czasach. Projekt Sole zakładający pokonanie 100 lęków przez 100 dni to dla dziewczyny nie tylko próba odetchnięcia pełną piersią, ale też nietypowy sposób na poradzenie sobie ze stratą. Taka jest właśnie ta książka. To ciepła, słodko-gorzka historia o przeżywaniu żałoby na swój sposób oraz o tym, że sensem naszego życia jest ciągła walka z obawami i lękami, które nadają wszystkiemu smaku i kolorytu.

Chiara Parenti uzupełniła swoją książkę o kilka pobocznych wątków. Można tu odnaleźć konflikt na linii matka-córka, mnóstwo wzajemnego niezrozumienia, które można by rozwiązać szczerą rozmową. Autorka udowadnia jak wielki wpływ mają na nas nasi bliscy i jak często przenosimy na innych własne lęki i frustracje. Jest też nieodwzajemniona miłość, która nie ma szansy na rozwój bez przepracowania lęków i problemów. Ten wątek uważam za zdecydowanie najsłabszy. O ile rozumiem wszystkie dziwactwa Sole, o tyle jej zachowanie w stosunku do mężczyzn jest infantylne i naiwne. Trochę ochłodziło to moje odczucia względem tej książki.

Jeśli zaczytujecie się w lekkich powieściach obyczajowych, w stylu Cecelii Ahern czy Jojo Moyes to myślę, że musicie zapamiętać też imię i nazwisko tej autorki. To pisarstwo, które sprawia, że w trakcie czytania czytelnikowi robi się ciepło na sercu, a przyszłość zaczyna rysować w odrobinę jaśniejszych barwach. Dla mnie to typ książek działających jak otulający balsam na duszę, choć idealnie byłoby, aby relacje pomiędzy bohaterami były odmalowane bardziej realistycznie, a główna bohaterka nie miała mentalności nastolatki. To dobra książka, która za sprawą lekkiego stylu autorki została przeze mnie pochłonięta w dwa wieczory i był to przyjemnie spędzony czas. To najważniejsze.

Ocena: 4/6

Tytuł: 573.Sztuka sięgania gwiazd

Autor: Chiara Parenti

Stron: 397

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2020

Za egzemplarz serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak