Wierzyliśmy jak nikt Rebecca Makkai

Myślałam, że trzy dni to idealny czas na ochłonięcie po przeczytaniu tej książki. Siadam do pisania opinii o niej i w dalszym ciągu nie wiem dokładnie jak przekazać wam jak mocno mi się podobało. To tak wielowątkowa i wielowymiarowa historia.

Rok 1985, Yale Tishman, na stanowisku dyrektora rozwoju galerii sztuki w Chicago ma zamiar wprowadzić na wystawę zbiór świetnych obrazów z kolekcji ekscentrycznej starszej pani. Napotyka pewne problemy, razem z właścicielką odbywa podróż do czasów wojny i wielkiej miłości. Wokół niego miasto wymiera, AIDS zbiera swoje śmiertelne żniwo.

2015. Fiona – jedna z przyjaciółek Yale przybywa do Paryża poszukując córki, od której mocno się oddaliła. Pomieszkuje u wspólnego znajomego – fotografa, który dokumentował epidemię AIDS w Chicago.

Wierzyliśmy jak nikt to książka, która rozpoczyna się bardzo charakterystyczną sceną. Przyjaciele spotykają się na pogrzebie jednego z nich – młodego Nico, którego każdy uwielbiał i podziwiał. Później w celu uczczenia jego pamięci spotykają się, piją, oglądają wspólne zdjęcia. Dla Yale jest wszystkiego za dużo, postanawia przejść się na górę, odpocząć, a gdy wraca zastaje pusty dom, który jeszcze przed chwilą był wypełniony po brzegi ludźmi. Bohater czuje klaustrofobiczne przerażenie, pustkę i namacalną samotność. Od tej pory te uczucia będą towarzyszyć mu już zawsze, ponieważ musi żegnać kolejnych przyjaciół, którzy przegrywają walkę z AIDS. Nad całą tą powieścią ciąży fatalizm, smutek i nostalgia, scena z początkowych stron cały czas wisi nad głową podczas czytania. Choć bohaterowie tej powieści to postacie fikcyjne to myślę, że Rebecca Makkai oddała  w niej głos wielu ludziom, o których być może nigdy byśmy nie pomyśleli. Jestem w takim wieku, że o epidemii AIDS czytałam tylko w książkach dotyczących innych plag i zaraz jakie spotkały ludzkość. Nigdy nie myślałam o tym jak dokładnie wyglądał świat w nie tak bardzo odległych latach. Po przeczytaniu tej historii wyobraziłam sobie te wymarłe miasta, śmierć wielu osób z kręgu znajomych, ogromne niezrozumienie społeczne, brak pomocy z jakiejkolwiek strony. Przerażające odczucia, ale cieszę się, że mogłam poznać prawdopodobną historię tych wszystkich ludzi, a jednocześnie pomyśleć jaki to w dalszym ciągu ogromny problem w niektórych krajach.

Koniecznie muszę zwrócić uwagę na styl autorki. Ostatnio miałam szczęście trafiać na książki bardzo ostre, surowe i brutalne. Tę tutaj cechuje ogromna czułość, wrażliwość w opisywaniu świata, wyrozumiałość. Nawet w momencie pisania tej opinii gładzę okładkę, uśmiecham się. Choć to opowieść o ciężkich czasach, i cierpieniu wielu osób to jednak przedstawiona w sposób, który nie gra nachalnie na uczuciach czytelnika, ponieważ nic nie jest tutaj na pokaz. Zwłaszcza wojna jaką stoczyli młodzi ludzie pragnący po prostu żyć, kochać, przyjaźnić się i być szczęśliwymi. Dla mnie to też historia pokazująca ten dojmujący smutek towarzyszący odchodzeniu bliskich nam osób. Każdy z nas chciałby, aby świat się zatrzymał, pochylił nad smutkiem, który jest naszym udziałem. Uświadomienie sobie, że każdego dnia wstaje słońce, zachodzi i wszystko toczy się jak dawniej jest brutalne, ale oczyszczające. Dlatego należy po prostu żyć i nie marnować danych nam chwil.

Wierzyliśmy jak nikt to książka ważna, potrzebna, ale też po prostu piękna i cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać. Niejednokrotnie porównywałam ją sobie do Małego życia, ale na korzyść tej powieści przemawia czułość, ogromne zrozumienie i nie torpedowanie bohaterów dramatami całego świata. Ich życie i bez tego było ogromnie przejmujące.

Ocena: 5+/6

Tytuł: 572.Wierzyliśmy jak nikt

Autor: Rebecca Makkai

Stron: 624

Wydawnictwo: Poznańskie

Rok wydania: 2020

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Poznańskiemu