Vera Anne Swärd

Zaślubiny w samym środku zimy, na odciętej od świata wyspie, na którą drogę musiały torować lodołamacze. Przenikliwy ziąb, atmosfera niepokoju. Goście weselni noszący na twarzach maski niezdradzające ich uczuć, kobiety chłodne i doskonałe jak posągi, przystojni mężczyźni. Gdzieś w tym wszystkim ona – panna młoda, prosta dziewczyna niosąca na swoich plecach ogromny bagaż tajemnic i doświadczeń. Sandrine wychodzi za mąż za doskonałą partię, przystojnego ginekologa, najstarszego syna wpływowej szwedzkiej rodziny. Noc poślubna jest inna niż wszystkie inne – to wtedy na świat przychodzi Vera – dziewczynka o przenikliwie niebieskich oczach.

Znakomita, trzymająca w napięciu powieść, w której nic nie jest tym, czym się wydaje.

Literatura skandynawska to książki, które znamy głównie z kryminałów. Oczywiście też je lubię i chętnie czytam, ale jednak większą przyjemność lektury dają mi powieści obyczajowe, sagi rodzinne. Ten chłodny, zdystansowany, odrobinę mroczny i ponury klimat to cecha, której nie da się podrobić. Anne Swärd już od pierwszych stron zaczarowała mnie swoją prozą, gdzie główną narratorką jest Sandrine i to z jej perspektywy śledzimy wszystkie wydarzenia, dzięki retrospekcjom obserwujemy jej dzieciństwo i młodość. Pierwszą cechą tej prozy, na którą nie sposób nie zwrócić uwagi to chłodny dystans z jakim bohaterka opisuje świat. Sandrine jest jeszcze młodą dziewczyną, która najpierw musiała dorastać w zdominowanym przez kobiety świecie nadmorskiego miasteczka, by później wraz z matką i siostrami przeprowadzić się na Podhale, do małej wioski nieopodal Zakopanego. Retrospekcje obejmują czasy II wojny światowej i choć nie opisują szeroko jej okrucieństw to jednak udowadniają i uwypuklają coś bardzo ważnego - wojna to czas trudnych, często irracjonalnych decyzji. Wyborów, które nie miały nic wspólnego z moralnością i głosem sumienia. O niektórych postępowaniach nie przeczytamy zbyt wiele w podręcznikach do historii, ponieważ były nietypowe, niewygodne i nieakceptowalne, a jednak dopiero będąc w skórze drugiego człowieka, w sytuacji, która go dotknęła jesteśmy w stanie go oceniać.

Vera to kontrowersyjna książka, która oburza i dziwi. Postępowanie Sandrine, jej relacja z córeczką mocno mnie zaskakiwały, ale jednak podoba mi się, że ta nietypowa powieść wywołuje tyle emocji i autorka nikogo w niej nie ocenia. Pokazuje tylko życie z wszystkimi jego namiętnościami, brudami i wstydem. Ciekawym aspektem całej książki jest dla mnie też przedstawienie skostniałych reguł panujących w rodzinie Cedrów. Skrywane tajemnice, udawanie i gra nawet przy codziennym spożywaniu obiadu.

Powieść Vera w przekładzie Elżbiety Frątczak-Nowotny to też historia, która urzeka i zachwyca swoim językiem. Jest po prostu piękna, magnetyczna, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie poetycka. To historia do powolnego wgryzania się w każde zdanie, słowo. Opowieść o wojnie, kobietach – matkach, córkach i życiowych wyborach, którą nie sposób się nie delektować. Ja właśnie to uczyniłam, zabrałam ją ze sobą do Zakopanego i tam wolniutko, z widokiem na góry chłonęłam tę chłodną, momentami kłującą jak igiełkami lodu, ale piękną powieść.

Ocena: 5/6

Tytuł: 501.Vera

Autor: Anne Swärd

Stron: 424

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Rok wydania: 2019

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Literackiemu 😊