Ludzie jak samotne wyspy (recenzja przedpremierowa)

Tytuł: 303.Wyspa

Autor: Joanna Miszczuk

Stron: 432

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: 2015

Moje zdanie: Czytałam już jedną książkę tej autorki. Wtedy mimo tego, że wypożyczyłam część ze środka trylogii bardzo mi się podobało. Jak było tym razem?

 Joanna Miszczuk mieszka wraz z córką i pracuje w Berlinie. Wiele razy się przeprowadzała. To silna kobieta tak jak jej bohaterki. Maxime Dupont, mieszkająca we Francji ciastkarka wiele w swoim życiu przeszła. Straciła ukochane osoby, doznała wielu krzywd. Prowadzi ona podwójne życie i w wyniku splotu wydarzeń trafia na wyspę Lumię. Miejsce to jest ukryte przed resztą świata, a jej mieszkańcy prowadzą życie równoległe do naszego. 

Gdy zaczęłam czytać książkę byłam bardzo ciekawa jak autorka poradziła sobie tym razem. Pisze na tym samym czy lepszym poziomie? Ta książka udowodniła mi, że jej pięć minut właśnie nadchodzi. Może właśnie za sprawą tego dzieła? Po raz kolejny splotła wydarzenia z przeszłości i czasów nam współczesnych. Doskonale odnajduje się w obu realiach. Pisze z przekonaniem i potrafi przenieść czytelnika do swojej opowieści. 

Polubiłam Maxime i dlatego byłam wiele razy wzruszona jej losem i zastanawiałam się czym jeszcze doświadczy ją autorka. To ciekawa postać, pełna sprzeczności, nie jest czarno-biała. Jednocześnie jest silną wojowniczką, poznała swoją wartość. Wątek z wyspą Lumią przeniósł mnie w świat przodków i również był bardzo ciekawy. Wszystko jest na tyle prawdopodobnie opisane, że zastanawiałam się nad istnieniem takiego miejsca. Czas tam się zatrzymał, ludzie żyją w utopii. Oprócz intrygującej i ciekawie napisanej historii książka prowadzi do wielu refleksji. Autorka w mądry i dojrzały sposób przedstawia nam nasz świat.

 Wyspa Lumia to tylko symbol. Kontrastuje z naszym życiem pełnym bólu, przemocy i okrucieństwa. Pokazuje, że w kobietach drzemie ogromna siła, o której nawet nie wiedzą.

Ta książka to wstrząsająca i ciekawa opowieść, jednocześnie pełna okrucieństwa, a jakby utkana ze słów delikatnych jak pajęcza sieć. Alegoryczna opowieść o ludziach-samotnych wyspach, niedostępnych, niepotrafiących zaufać, naznaczonych piętnem okrucieństwa drugiego człowieka.

Ocena: 6/6

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka

Fragment tej recenzji pojawi się w książce.

Premiera 11 sierpnia :)
Miała być recenzja codziennie, miała. Tymczasem Chabrowa walczy z jakimś paskudnym uczuleniem. Trzymajcie za mnie kciuki