Ostatnio obejrzane #17

,,Disco polo" w reżyserii Macieja Bochniaka. W obsadzie oprócz wielu młodych aktorów Tomasz Kot. Film, który wywołał w całej Polsce mnóstwo dyskusji, obrzucania się błotem i wyzwisk. Jak to w naszym kraju bywa. Zarówno w świecie realnym jak i internetowym.

W moim przypadku ta muzyka jest często odtwarzana, nie wstydzę się jej i uważam, że jednak jakąś część naszej historii zajmuje. Dawniej była popularna, teraz znów wchodzi na salony. To chyba nic złego. W innych krajach szczycą się rodzimą muzyką, promują ją, a w Polsce wprost przeciwnie.

Film obejrzałam z czystej ciekawości, chciałam zobaczyć o co tyle szumu. Pierwsza refleksja, która pojawiła się jeszcze w trakcie oglądania to ,,Ale o co chodzi?". Disco polo, golfiści, którzy próbują zabić głównego bohatera, cofnięcia w czasie, kowboje. Nie wiem jak wy go oceniacie, ale dla mnie nic się nie trzymało kupy. Ścieżka dźwiękowa mi się spodobała, polskie klasyki, ale nic ponadto. Może go nie zrozumiałam, w ogóle się nie ubawiłam. Może raz się delikatnie uśmiechnęłam. Trochę zapożyczeń z innych filmów, ale topornie wykonane. Po prostu mnie znudził? A wy co sądzicie? Jaki jest wasz stosunek do takiej muzyki?

Tych, którzy przegapili zapraszam na ostatnią recenzję książki ,,Złote kolczyki"

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Zjadacz czerni 8 Katarzyna Grochola

Czym jest miłość? Jaki ma dla ciebie kolor, zapach, fakturę? Myślę, że ile osób, tyle odpowiedzi na te pytania, ponieważ to uczucie, które występuje w różnorodnych kolorach i można odmieniać je przez wszystkie przypadki. Jest niejednoznaczna i nieprzewidywalna, a autorce Katarzynie Grocholi udało się idealnie nakreślić to w swojej najnowszej i niezwykłej książce Zjadacz czerni 8. Na pierwszy rzut oka to zbiór opowiadań, a jednak to powieść, w której każdy rozdział to inna historia, która tylko pozornie nie łączy się z kolejnymi, jest nawet napisana w charakterystycznym dla siebie i bohaterów stylu. Mogłoby się wydawać, że zostały tutaj umieszczone zupełnie przypadkowo, a jednak im głębiej się zastanowić i wniknąć w ich sens tym bardziej okazuje się, że wspólną składową jest barwna różnorodność miłości. Niektóre historie są w lepsze, inne gorsze, a może to tylko moje odczucia, okoliczności w jakich obecnie się znajduję i bagaż doświadczeń, który każdy z nas nosi? Pole do interpretacji j...

Czytaj więcej

251.Diamentowy plac

Tytuł: Diamentowy plac Autor: Merce Rodoreda Stron: 316 Wydawnictwo: Pascal Rok wydania: 2014 Moje zdanie: Serdecznie dziękuję wydawnictwu i portalowi wiadomosci24.pl za możliwość przeczytania tej książki. Merce Rodoreda urodziła się w Barcelonie. ,,Diamentowy plac” powstał w 1962 roku i od razu zyskał międzynarodową sławę i uznanie. Jest najsłynniejszą powieścią autorki, przetłumaczono ją na ponad 30 języków. Wszystko zaczyna się od tego jak Quimet prosi do tańca Natalię. Chociaż widzą się po raz pierwszy to mężczyzna obiecuje jej, że w ciągu roku zostanie jego żoną. Biorą ślub, rodzą się dzieci. Zwyczajne życie, a w tle trwa właśnie Hiszpańska wojna domowa. Czy da się jeszcze wrócić do normalności? Ta książka to klasyczny przykład, że to co jest na okładce to czasami kompletne bzdury. Znalazłam tam mnóstwo porównań do Zafóna, którego znam i cenię. Może ja tego podobieństwa po prostu nie widzę. Nie oznacza to, że książka mi się nie spodobała, po pro...

Czytaj więcej

102.Cujo

Tytuł: Cujo Autor: Stephen King Stron: 349 Wydawnictwo: Prószyński i S-ka Rok wydania: 2008 Moje zdanie: Długo nie mogłam się przekonać, aby sięgnąć po książkę tego autora. Martwiłam się jak zareagują moje słabe nerwy. Czy słusznie? Chyba większość osób słyszało o tym autorze, królu horrorów. Wiele z jego książek zostało zekranizowanych. Jest bardzo płodnym pisarzem, napisał już ponad 60 książek, a jeszcze wiele opowiadań. Castle Rock to małe, ciche miasteczko. Ludzie żyją w nim spokojnie. Wszystko trwa jednak do czasu. Ogromny, ale bardzo spokojny bernardyn Cujo przez przypadek zaraża się wścieklizną i staje się żądnym krwi bezlitosnym potworem. Niesamowicie mi się podobało. O dziwo, nie bałam się na tyle, żeby nie zostawać sama w domu czy w nocy cierpieć koszmary. To nie znaczy jednak, że książka mną nie wstrząsnęła. Autor rozkręca się dość wolno i prawdziwa akcja rozpoczyna się dopiero w drugiej połowie. Nie sprawiło mi to jednak zupełnie problemu...

Czytaj więcej

Recenzje książek

Szukaj na tym blogu