Strupki Paulina Jóźwik

Alzheimer. Choroba, która zabiera po kawałeczku, skrawku wspomnień i sprawia, że osoba chora traci samego siebie, nie potrafi poznać najbliższych czy wyartykułować podstawowych słów. Bardzo obciążająca psychicznie dla członków rodziny. Właśnie na tę chorobę zapadła Hanna Maj, ukochana babcia, z którą wiążą się najpiękniejsze wspomnienia Poli. Jednak gdy ze starszą panią zaczęło dziać się źle młoda dziewczyna coraz rzadziej odwiedzała rodzinną wieś, zatracała się w miałkim życiu. Teraz wraca na pogrzeb Hanny i próbuje uporządkować fakty i tajemnice związane z jej rodziną.

Ubywanie pamięci to ubywanie życia. Ta choroba przenosi się na innych. To niepamiętanie zamienia się w perz wokół szyi, który odcina dopływ świata. Strupki Paulina Jóźwik

Rok 2020 to dla mnie wspaniały czas pod względem czytelniczym. Praktycznie w każdym tygodniu trafiam na perełkę, którą chciałabym jak najszerzej pokazać i zwrócić na nią uwagę czytelnika. Strupki to dla mnie historia bardzo osobista, intymna, ponieważ jak pisałam przy okazji opinii o Listach do A. z Alzheimerem miałam już niestety do czynienia. Urzekła mnie tutaj wrażliwość i czułość z jaką autorka opisuje świat i jej spojrzenie na życie. W przepiękny, magiczny i przywołujący liczne wspomnienia sposób opisała polską wieś, lato, gdy można poczuć ten upajający zapach dojrzewających w słońcu owoców, pyszne obiady, które wyszły przed chwilą spod rąk ukochanej osoby. Liczne retrospekcje, w których Pola przywoływała swoje dzieciństwo i obraz babci Hanny utkany z nici tak delikatnej niczym pajęczyna czytałam z prawdziwym rozrzewnieniem. Mam wrażenie, że razem z Pauliną Jóźwik w podobny sposób patrzymy dookoła, te same rzeczy i momenty zapadają nam w pamięć i dlatego ta historia tak do mnie trafia.

Powieść Pauliny Jóźwik to dla głównej bohaterki poszukiwanie własnej tożsamości, przekopywanie się przez rodzinne tajemnice, zawiłości. Po raz kolejny potwierdzony zostaje fakt, iż bez odnalezienia i zrozumienia swoich korzeni trudno cokolwiek rozpocząć. Kluczowe wydaje się zwłaszcza rozłożenie na czynniki pierwsze własnej osoby. To czasami bolesne procesy, które są trudne niczym zerwanie tytułowych strupków i pozostają po nich blizny przypominające o trudnych wydarzeniach. Innym razem okazuje się, że po powierzchownym strupku nie ma śladu, tylko my baliśmy się rozliczenia z przeszłością. Myślę, że każda osoba odczyta tę książkę na swój wyjątkowy sposób w zależności od bagażu jej doświadczeń.

Napisałam mało o Alzheimerze, a przecież on jest tutaj w każdym rozdziale, wspomnieniu Poli i jej nieprzepracowanych problemach. Być może nie znajduje się na pierwszym planie, jest gdzieś w głębi, ale to chyba natura tej książki i pięknego, delikatnego stylu autorki.

Kolejny piękny debiut, który wyszedł spod pióra naszej polskiej autorki. Berdo było napisane twardym, surowym stylem, tutaj jest to proza bardzo wrażliwa, czuła, ale nie miałka i równie trafiająca do czytelnika. Po prostu cieszę się, że mogłam ją przeczytać.

Ocena: 5/6

Tytuł: 555. Strupki

Autor: Paulina Jóźwik

Stron: 254

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2019

Za egzemplarz serdecznie dziękuję wydawnictwu Znak