Przerwa...

Nie będę przez jakiś okres dodawała nowych recenzji, ani odwiedzała wasze blogi. Strasznie się skomplikowało w moim życiu. Przepraszam, ale muszę się wygadać do nieznanych osób. Przez kilka miesięcy czułam się dzięki pewnemu facetowi szczęśliwa. Nigdy nie spotkałam się z taką ilością czułości, bliskości. Pokazał mi jak to jest z kimś być, troszczyć się o niego. Wiem, że rodzina się o mnie martwi, ale nigdy tak naprawdę obca osoba nie była mi tak bliska. Podobno był nie dla mnie, a ja spędziłam z nim wiele magicznych, cudownych chwil, których z pewnością nigdy nie zapomnę. I nagle życie tak się skomplikowało, że nie możemy ze sobą być. Nie wiem czy to miłość, ale nie jestem mu obojętna, wiem, że on też, bo który chłopak pozwolił by sobie na łzy gdy się żegnaliśmy. Kiedyś słyszałam coś takiego, że gdy się kogoś mocno kocha, to czasami trzeba pozwolić mu odejść. Nie myślałam, że mnie coś takiego spotka. Pokazał jaki jest cudowny i że nie chce mnie skrzywdzić, chyba tak się okazuje prawdziwą miłość. Z pewnością nie prezentami, którymi mnie raczej nie obdarowywał, ale czułością. Nawet tym, że traktował mnie jak dziecko, ale to czasami, innym razem przy nim czułam się naprawdę kobietą. Taką, która może być szczęśliwa, kochana. Życzył mi szczęścia i tego, że jeszcze kiedyś się spotkamy, pogadamy na spokojnie, on mi wszystko wytłumaczy. Wierzę, że to się kiedyś stanie. Cudowne było to jak mnie rozśmieszał, to, że nigdy nie podniósł na mnie głosu, nawet jak mu bardzo zalazłam za skórę. Cudowne jak leżeliśmy nad wodą w nocy i obserwowaliśmy gwiazdy. Nigdy tego nie zapomnę i szkoda, że się rozstaliśmy, ale wolał mnie zostawić, niż mnie skrzywdzić bardziej.  Wyrzuciłam to z siebie